لطفی ماوراء النهری

(وف 897 ق)، شاعر. از مردم ماوراء النهر و معاصر و مصاحب جامى بود. وى از تربیت‏یافتگان بایسنقر میرزا بوده و تا عصر سلطان حسین بایقرا مى‏زیسته است. در ایام جوانى به تحصیل علوم ظاهریه پرداخت و علوم باطنى و تصوف را نزد مولانا شهاب‏الدین خیابانى آموخت. وى در سرودن اشعار تركى بى‏نظیر بود و «دیوان» تركى او مشهور است و مطلع‏هاى متعذر الجواب بسیار دارد. گفته‏اند مولانا هزاران بیت «مثنوى» سروده ولى به دلیل عدم جمع‏آورى از میان رفته است . او در گویش و سرایش به فارسى نیز استاد بود و در آخر عمر، در نود و نه سالگى، قصیده‏اى به ردیف «آفتاب» سرود كه هیچ یك از شعراى زمان نتوانستند به پیروى از او مطلعى برابر بسرایند. قبر لطفى در ده كناره، در شهر هرات، است. از لطفى «دیوان» شعرى در كتابخانه‏ى سپهسالار وجود دارد كه در اول آن شاهرخ میرزاى گوركانى را مدح كرده است.[1] (مولانا لطفى رونى) شاعر پارسى و تركى‏گوى، معاصر جامى (قر. 9 ه.) دیوان تركى او مشهور است و به فارسى نیز قصیده‏ها دارد. وى در شهر هرات نزدیك مسكن خود- ده كنار- مدفون است.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.